Mistrzowie i barany

O czym jeszcze mógłby marzyć lud, który żył będzie bezpiecznie, w mieście otoczonym twierdzą warowną, lud, któremu na wielkiej swej górze przygotuje ucztę sam Pan Bóg zastępów? Lud, który będzie patrzył dalekosiężnie, wzrokiem przywróconym przez Boga? Na to pytanie daje odpowiedź nasz prorok Adwentu, Izajasz, obiecując łaskawość Pana. Jego zlitowanie oraz Jego opiekę. On przecież będzie na nowo Mistrzem i Nauczycielem Swego ludu. Podobnie, jak było za czasów Sędziów Izraela,, gdy żaden z synów ludzkich nie sięgał po tytuł króla, albowiem sam Bóg był Królem Izraela.

Owszem, mądrość przywódcy zajaśniała za czasów Salomona takim splendorem, że aż inni władcy zazdrościli i podziwiali tego., który tak roztropnie sądził swój lud. Jednak u schyłku panowania tegoż Salomona nad mądrością wzięło górę to, co dziś nazywamy „różnorodnością i tolerancją”. Władca, który związał się z kobietami czczącymi pogańskie bóstwa sam zaczął je wspierać w oddawaniu czci bałwanom, a jego grzech sprawił, że wszystko na co pracował przez całe życie zaprzepaścili jego synowie tak, iż samo królestwo uległo następnie podziałowi.

Cóż, posiąść wszystko dzięki Bogu i odstąpić od Boga na skutek skłonienia swego serca ku pragnieniom pogańskich żon to ogromny upadek. Bóg na kartach Pisma Świętego jawi się przecież jako Bóg zazdrosny, Który nie toleruje bożków i oddawania im czci. Nigdzie nie ma nawet cienia akceptacji dla owej „kolorowej różnorodności i tolerancji”, jaką dziś wielu chciało nam narzucić.

Wracając zatem do pytania postawionego na początku tych rozważań, co jeszcze potrzeba ludowi, który syty zamieszkuje bezpieczne miasto położone na górze? Bezwzględnie potrzeba mądrych mądrych przewodników ludzi. Władców i nauczycieli.

Kiedyś jeden z moich starszych kolegów wytłumaczył mi obrazowo rolę kapłana we wspólnocie. Czy to parafialnej czy jakiejkolwiek innej, jakiej ma przewodzić. Mówił: „Jeśli na czele stada owiec nie idzie pasterz, to zwykle staje na nim jakiś baran”. W czasach Mesjańskich Pan Jezus nazywany był Mistrzem i Nauczycielem. Sam wyznał przed Piłatem, że jest Królem Izraela. Niestety, ci którzy marzyli o wolności i wyzwoleniu spod jarzma Rzymskiego, sami gromko domagali się panowania Cezara i w imię nienawiści do Jezusa wykrzykiwali, że poza rzymskim okupantem n ie mają innego króla.

Czyż ta sama sytuacja nie powtarza się dziś? Doświadczywszy okrucieństwa i bezeceństw komunizmu parzymy bezradnie jak po ulicach szwendają się neomarksistowskie bojówki krzycząc przeciwko najważniejszemu z praw, jakie ma człowiek – prawu do życia. Uczelnie opanowane zostały przez lewackie trendy gdzie wielu profesorów za mówienie prawdy na temat prawa do życia, małżeństwa czy ludzkiej płciowości straciło pracę lub mówiąc dość eufemistycznie miało nieprzyjemności i problemy. Patrząc na tą ohydę spustoszenia nie trudno wyobrazić sobie głupich władców, faryzeuszy i arcykapłanów podburzających lud, aby domagał się wolności dla Barabasza i ślepo skandował „poza Cezarem nie mamy króla”.

Mądrość władców i nauczycieli jest nieodłącznym atrybutem wolnego ludu stąd też owa wizja czasów Mesjańskich jest i dla nas pragnieniem istniejącym wciąż po wielokroć w sferze marzeń. Póki co, mając różnych doradców, autorytety duchowne i świeckie, ludzi miotających się wokół wypowiedzianych przez siebie słów, warto przypomnieć sobie tę izajaszową wizję i na jakiekolwiek propozycje sprzeczne z Bożym Prawem odpowiadać zdecydowanie i jednoznacznie. Poza Mesjaszem – Jezusem z Nazaretu nie mamy Króla i do Niego należy czas i panowanie. Przyjdź Panie Jezu…

Pomożesz nam głosić Królestwo Jezusa w Internecie? Możesz dołączyć do naszych darczyńców na stronie: https://zrzutka.pl/yhdj73

PIERWSZE CZYTANIE (Iz 30, 19-21. 23-26)
Bóg zlituje się nad swoim ludem

Czytanie z Księgi proroka Izajasza.

Tak mówi Pan Bóg, Święty Izraela: Zaiste, o ludu, który zamieszkujesz Syjon w Jerozolimie, nie będziesz gorzko płakał. Rychło okaże ci On łaskę na głos twojej prośby. Ledwie usłyszy, odpowie ci.
Choćby ci dał Pan chleb ucisku i wodę utrapienia, twój Nauczyciel już nie odstąpi, a oczy twoje patrzeć będą na twego Mistrza. Twoje uszy usłyszą słowa rozlegające się za tobą: «To jest droga, idźcie nią!», jeśli chciałbyś iść na prawo lub na lewo.
On ześle deszcz na zboże, którym obsiejesz rolę, a pokarm z plonów ziemi będzie soczysty i pożywny. Twoje trzody będą się pasły w owym dniu na rozległych łąkach. Woły i osły obrabiające rolę żreć będą paszę dobrze przyprawioną, która została starannie przewiana.
Dojdzie do tego, że na każdej wysokiej górze i na każdym wyniosłym pagórku będą strumienie płynących wód na czas wielkiej rzezi, gdy padną warownie. Wówczas światło księżyca będzie jak światło słoneczne, a światło słońca będzie siedmiokrotne, jak światło siedmiu dni, w dniu, gdy Pan opatrzy rany swego ludu i uleczy jego sińce po razach.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 147, 1-2, 3-4, 5-6)

Refren: Szczęśliwi wszyscy, co ufają Panu.
Albo: Alleluja.

Chwalcie Pana, bo dobrze jest śpiewać psalmy Bogu, *
słodko jest Go wysławiać.
Pan buduje Jeruzalem, *
gromadzi rozproszonych z Izraela.

On leczy złamanych na duchu *
i przewiązuje ich rany.
On liczy wszystkie gwiazdy *
i każdej imię nadaje. Nasz Pan jest wielki i potężny, *
a Jego mądrość niewypowiedziana.
Pan dźwiga pokornych, *
karki grzeszników zgina do ziemi.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Pan naszym sędzią, Pan naszym prawodawcą,
Pan naszym królem, On nas zbawi.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (Mt 9, 35 – 10, 1.5.6-8)
Jezus lituje się nad znękanymi

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza.

Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Ewangelię o królestwie i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości.
A widząc tłumy ludzi, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce niemające pasterza.
Wtedy rzekł do swych uczniów: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo». Wtedy przywołał do siebie dwunastu swoich uczniów i udzielił im władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszelkie choroby i wszelkie słabości.
Tych to Dwunastu wysłał Jezus, dając im następujące wskazania: «Idźcie do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy. Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie».

Oto słowo Pańskie.