W drodze do Krainy Odpoczynku

Któż w życiu nie chciałby odpocząć? Nasze marzenia o odpoczynku bywają bardzo zróżnicowane. Dla jednych pragnieniem jest, aby była to dodatkowa godzina snu. Jeszcze inni chcieliby wreszcie udać się jakiś zasłużony urlop, aby odpocząć od stresu, wysiłku i nieustannego pościgu za uciekającym czasem. Jeszcze inni mają marzenia o wyprawie dokoła świata, wspinaczce na największe szczyty świata czy też rejsie życia, który mogliby długo wspominać.

Marzenia nie są wyłączną domeną ludzkości w dzisiejszych czasach. Kiedy spojrzymy na całą historię zbawienia zobaczymy, jak zmieniały się oczekiwania nie tylko poszczególnych ludzi, ale całej ludzkości. Kain czuje się napiętnowany i o swej zbrodni jest zbiegiem na ziemi. Noe musi budować arkę, aby ocalić życie swoje i swoich bliskich, Abraham zaś doświadcza samotności, nie mogąc przekazać całego swego dobytku dziecku, którego pragnął a nie mógł się doczekać. Mojżesz zaznawszy zarówno pałacowego życia jak i wygnania, prowadzi lud ku Ziemi Obiecanej. Jednak widok z góry Nebo musi m u wystarczyć. wszak zbyt zaufał sobie, przypisując sobie cud zdziałany przez Boga. Ziemia Obiecana też wkrótce rodzi kolejne pragnienia. Sędziów zastępują Królowie, a Świątynia Jerozolimska i Królewski pałac będąc dumą Izraela nie wystarczają, aby móc powiedzieć, że oto możemy już tylko odpoczywać.

Niewola babilońska pokazuje, jak ulotne są nasze pragnienia tu na ziemi i jak łatwo można stracić wszystko, co miało dać nam wytchnienie i odpoczynek. Tam, nad rzekami Babilonu dojrzewa wiara ludu wybranego. Dojrzewają też pragnienia nie do końca nazwane, marzenia o Królestwie i Władcy, który odmieni losy swojego ludu. Zryw Machabeuszy wyartykułuje wyraźnie marzenia o życiu, którego nie odbierze człowiekowi żaden okupant. Modlitwa za zmarłych stanie się częścią ludzkiej tęsknoty za krainą odpoczynku.

Zbawiciel, Który przychodzi jako lekarz ciała i duszy staje się utęsknionym Pasterzem, który zaczyna gromadzić na nowo swoje owce. Co więcej, Jego nauka pokaże wprost kierunek ludzkich pragnień. Nie tu na ziemi, ale w Domu Ojca, u którego jest mieszkań wiele. Perspektywa wieczności, do której dojrzewała ludzkość staje się teraz obietnicą, której spełnienie jest na wyciągnięcie ręki.

Człowiek otrzymał zbawienie wysłużone przez Mistrza z Nazaretu. Kościół ogłosił je całemu światu. Co uczynił ów świat? po dwóch tysiącach lat porzucił marzenia o Krainie Odpoczynku i zaczął iść ku przepaści nałogów, rozpusty i nihilizmu. Odpoczynek wielu utożsamia dziś z tym, po czym prawdziwie człowiek wymaga odpoczynku i to w tym najbardziej elementarnym znaczeniu. Snu, regeneracji sił, ciszy. Zatem głoszenie Królestwa Bożego dziś, to także przypominanie czym i gdzie jest Kraina Odpoczynku.

Pomożesz nam przypominać o prawdziwej Krainie Odpoczynku? Wejdź na stronę i dołącz do naszych darczyńców. https://zrzutka.pl/yhdj73

PIERWSZE CZYTANIE (Hbr 4, 1-5. 11)
Spieszmy do odpoczynku Bożego

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Bracia: Lękajmy się, gdy jeszcze trwa obietnica wejścia do Bożego odpoczynku, aby ktoś z was nie mniemał, iż jest jej pozbawiony. Albowiem i my otrzymaliśmy dobrą nowinę, tak jak i tamci, lecz tamtym słowo usłyszane nie było pomocne, gdyż nie łączyli się przez wiarę z tymi, którzy je usłyszeli.
Wchodzimy istotnie do odpoczynku, my, którzy uwierzyliśmy, jak to Pan powiedział: «Toteż przysiągłem w swym gniewie: Nie wejdą do mego odpoczynku», aczkolwiek dzieła były dokonane od stworzenia świata. Powiedział bowiem Bóg na pewnym miejscu o siódmym dniu w ten sposób: «I odpoczął Bóg w siódmym dniu po wszystkich dziełach swoich». I znowu tamże: «Nie wejdą do mego odpoczynku».
Śpieszmy się więc wejść do owego odpoczynku, aby nikt nie poszedł za tym samym przykładem nieposłuszeństwa.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 78,3 i 4bc. 6-7. 8)

Refren: Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy.

To, co usłyszeliśmy i poznaliśmy, *
i co nam opowiedzieli nasi ojcowie,
opowiemy przyszłemu pokoleniu *
chwałę Pana i Jego potęgę.

O tym ma wiedzieć przyszłe pokolenie, *
synowie, którzy się narodzą,
że mają pokładać nadzieję w Bogu †
i nie zapominać dzieł Bożych, *
lecz strzec Jego poleceń.

A niech nie będą jak ich ojcowie, *
pokoleniem opornym buntowników,
pokoleniem, którego serce jest niestałe, *
a duch nie dochowuje wierności Bogu.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Por. Łk 7, 16)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Wielki prorok powstał między nami
i Bóg nawiedził lud swój.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (Mk 2, 1-12)
Chrystus ma władzę odpuszczania grzechów

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Gdy po pewnym czasie Jezus wrócił do Kafarnaum, posłyszano, że jest w domu. Zebrało się zatem tylu ludzi, że nawet przed drzwiami nie było miejsca, a On głosił im naukę. I przyszli do Niego z paralitykiem, którego niosło czterech. Nie mogąc z powodu tłumu przynieść go do Niego, odkryli dach nad miejscem, gdzie Jezus się znajdował, i przez otwór spuścili nosze, na których leżał paralityk. Jezus, widząc ich wiarę, rzekł do paralityka: «Dziecko, odpuszczone są twoje grzechy».
A siedziało tam kilku uczonych w Piśmie, którzy myśleli w sercach swoich: «Czemu On tak mówi? On bluźni. Któż może odpuszczać grzechy, prócz jednego Boga?».
Jezus poznał zaraz w swym duchu, że tak myślą, i rzekł do nich: «Czemu myśli te nurtują w waszych sercach? Cóż jest łatwiej: powiedzieć paralitykowi: Odpuszczone są twoje grzechy, czy też powiedzieć: Wstań, weź swoje nosze i chodź? Otóż, żebyście wiedzieli, iż Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów – rzekł do paralityka: Mówię ci: Wstań, weź swoje nosze i idź do swego domu!».
On wstał, wziął zaraz swoje nosze i wyszedł na oczach wszystkich. Zdumieli się wszyscy i wielbili Boga, mówiąc: «Nigdy jeszcze nie widzieliśmy czegoś podobnego».

Oto słowo Pańskie.